Feeds:
Άρθρα
Σχόλια

Archive for Δεκεμβρίου, 2011

Ή θα παλέψουμε μέχρι να τους ανατρέψουμε, ή θα μας τελειώσουν


Από το leninreloaded:

Γνωρίζουμε, τόσο από αφηγήσεις επιζώντων όσο και από τα έργα ιστορικών, ότι ο ρυθμός θανάτωσης κρατουμένων στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν αντιστρόφως ανάλογως με αυτόν της έντασης των παραγωγικών αναγκών των εργοστασίων, και συνεπώς, των καταναλωτικών αναγκών της γερμανικής οικονομίας: με άλλα λόγια, για όσο διάστημα οι ανάγκες για παραγωγική εργασία ήταν ιδιαίτερα ψηλές, οι κρατούμενοι είχαν καλύτερες πιθανότητες επιβίωσης διότι τρέφονταν κάπως καλύτερα, εκτίθεντο λίγο δυσκολότερα σε θανατηφόρες συνθήκες, και εκτελούνταν λιγότερο συχνά.
[..]
Οι συνέπειες της οικονομικής κρίσης στην Ευρώπη, και κυρίως η κάθετη αύξηση πληθυσμιακών ομάδων που, από την σκοπιά της ορθόδοξης πολιτικής οικονομίας, είναι επίσημα πλέον παραγωγικά άχρηστες (εφόσον έχουν απολυθεί και παραμένουν άνεργες) αλλά ακόμα και επιζήμιες, εφόσον αποτελούν βάρος για τα ήδη ουσιαστικά χρεοκωπημένα συστήματα κοινωνικής πρόνοιας (ιδιαίτερα το ταμείο ανεργίας και τα συνταξιοδοτικά ταμεία) και υγείας, καθώς επίσης και η αύξηση ομάδων ανθρώπων που εκτίθενται στη βία του δρόμου έξω από κάθε κοινωνική μέριμνα και προστασία (όπως οι αυξανόμενοι άστεγοι), μάς αναγκάζουν να ακολουθήσουμε προσεκτικότερα την έρευνα που διεξάγεται στα σύνορα πρώτου και τρίτου κόσμου. Θα πρέπει να στραφούμε με αρκετά επείγοντα τρόπο στην κατανόηση και χαρτογράφηση των λειτουργιών μιας θανατοπολιτικής οικονομίας, για την οποία ο νεκρός, θνησιγενής ή φονεύσιμος άνθρωπος είναι πια χρησιμότερος από τον άνθρωπο ως φορέα ζωντανής εργασίας.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΣΙΩΠΗ! Οι αγώνες των εργαζομένων εξαπλώνονται και μάλιστα με ΝΙΚΕΣ!

Δεν πρέπει να μένουμε μόνο στην απαισιοδοξία των κατεστημένα τελετουργικών ”γενικών” απεργιών και κινητοποιήσεων. Να δούμε και τις πολλαπλασιασμένες εστίες αντίστασης του ελληνικού λαού και των εργαζομένων. Και να μιλήσουμε γι’ αυτές. Να μην τις αφήνουμε να πνίγονται στη σιωπή που θέλουν να επιβάλλουν τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

Το τελευταίο διάστημα οι αγώνες των εργαζομένων κατέγραψαν σημαντικές νίκες στην VODAFONE, στη ΜΕΒΓΑΛ και μόλις χθές στην ΑΓΝΟ. Γιατί δεν μιλάμε γι’ αυτές; Ίσως γιατί δεν τις ξέρουμε. Πρέπει λοιπόν να τις μάθουμε και να τις διαδώσουμε. Η σιωπή μας ωφελεί μόνο αυτό το κατεστημένο και απάνθρωπο οικονομικό και πολιτικό Σύστημα.

Επίσης:

Οι ηρωικοί απεργοί της Ελληνικής Χαλυβουργίας συνεχίζουν τη μεγάλη και κρίσιμη για όλους τους εργαζομένους μάχη τους. Αυτός ο αγώνας πρέπει επίσης να διαδοθεί. Για να δούν οι πολλοί εργαζόμενοι που σκύβουν ακόμη το κεφάλι ότι υπάρχει η λύση του αγώνα, η μόνη προοπτική για τη νίκη. Η μόνη προοπτική για τη ζωή. Για τις ζωές μας. 

Δείτε λοιπόν αναλυτικότερα:

1. VODAFONE – Από ανακοίνωση του “Πανελλήνιου Σωματείου Εργαζομένων VODAFONE-ΠΑΝΑΦΟΝ” (14-11-2011):

“Τα σχέδια της Διοίκησης για ελαστικοποίηση της εργασίας στα τηλεφωνικά κέντρα της εταιρείας προσέκρουσαν στην άμεση και μαζική αντίσταση των εργαζομένων.

Όπως έχουμε ενημερώσει, από την Πέμπτη 3/11 οι προϊστάμενοι άρχισαν να καλούν τους εργαζόμενους σε ατομικές συναντήσεις, να τους προτείνουν και να τους πιέζουν να αποδεχτούν την μετατροπή των συμβάσεών τους από8ωρες σε 5ωρες με αντίστοιχη μείωση μισθού, ώστε με αυτό τον τρόπο να ‘εξασφαλίσουν’ για 18 μήνες (!) την εργασία τους, διαφορετικά «δεν ξέρουν τι θα γίνει με τη θέση εργασίας».

Απέναντι στις πιέσεις και τις απειλές της εργοδοσίας, οι εργαζόμενοι αρνήθηκαν να δεχτούν ως τετελεσμένες τις αποφάσεις της Διοίκησης. Ενημέρωσαν άμεσα τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Σωματείου και αποφάσισαν να αγωνιστούν για να σώσουν το ωράριο, τους μισθούς, την θέση τους…”

Τελικά ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΝΙΚΗΣΑΝ! Περισσότερες λεπτομέρειες και η πηγή:

http://protpatek.wordpress.com/2011/…6%cf%81%ce%b5/

2. ΜΕΒΓΑΛ: 

“Απεργία πραγματοποιήθηκε στο εργοστάσιο της ΜΕΒΓΑΛ, μετά την απόφαση της διοίκησης να απολύσει έναν εργαζόμενο και ταυτόχρονα να μειώσει τους μισθούς μέσω περικοπών στα επιδόματα. Την επόμενη μέρα της απεργίας, η εργοδοσία προχώρησε σε δύο ακόμα απολύσεις με αποτέλεσμα να αποφασιστεί νέα απεργία από το επιχειρησιακό, αλλά και από το κλαδικό σωματείο. Υπό την πίεση της απεργιακής κινητοποίησης, η εταιρεία επιχείρησε να κάνει ελιγμό, ανακοινώνοντας την επαναπρόσληψη δύο από τους τρεις απολυμένους. Ωστόσο, η απεργία συνεχίστηκε κυρίως χάρη στην επιμονή του κλαδικού σωματείου το οποίο οργάνωσε και συγκέντρωση συμπαράστασης στην οποία μαζεύτηκαν περίπου 800 εργαζόμενοι έξω από την πύλη του εργοστασίου. Μπροστά στην αποφασιστικότητα των εργαζομένων και αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο να πάθει σημαντική οικονομική ζημιά από γάλα που θα χάλαγε αν συνεχιζόταν η απεργία, η εργοδοσία υποχώρησε πλήρως παίρνοντας πίσω τις απολύσεις και τις μειώσεις στους μισθούς” (20-11-11)

ΠΗΓΗ: http://protpatek.wordpress.com/2011/…3%ce%b1%ce%bb/

3. ΑΓΝΟ – ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΝΙΚΗΣΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤ:

“Μεγάλη νίκη πέτυχαν χτες οι εργάτες της γαλακτοβιομηχανίας «ΑΓΝΟ» στο Κορωπί Αττικής, οι οποίοι μετά από την 24ωρη απεργία τους κατάφεραν την επαναπρόσληψη τεσσάρων απολυμένων συναδέλφων τους.

Οι απεργοί, έδωσαν με αυτόν τον τρόπο συντριπτική απάντηση στην εργοδοσία και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς συγκυβέρνησης του «μαύρου μετώπου» ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑ.Ο.Σ., κεφαλαίου και τρόικας. Συσπειρωμένοι στο κλαδικό Συνδικάτο Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών Αττικής, στάθηκαν έξω από τις πύλες της εταιρείας και απαίτησαν το δικαίωμά τους στη δουλειά και τη ζωή, αντιμετωπίζοντας τα ΜΑΤ.

Συγκεκριμένα, η εργοδοσία της «ΑΓΝΟ» στο Κορωπί προχώρησε προχτές αργά το απόγευμα στην απόλυση τριών πρωτοπόρων εργαζομένων – μέσω εξωδίκων – μελών της Εργοστασιακής Επιτροπής του Συνδικάτου στην επιχείρηση. Οι απολύσεις αυτές ήρθαν λίγες μέρες μετά την απόλυση άλλων πέντε εργαζομένων της εταιρείας, γεγονός που δείχνει πως πρόκειται για συνολικό σχεδιασμό της εταιρείας. Από τους 8 απολυμένους, επαναπροσλήφθηκαν οι τρεις εργάτες της Εργοστασιακής Επιτροπής και άλλος ένας που δεν είχε αποδεχτεί την απόλυσή του. Οι υπόλοιποι εργαζόμενοι δεν επιθυμούσαν να επαναπροσληφθούν στην εταιρεία.
Νωρίτερα, στις 10 το βράδυ, όλοι οι εργάτες σύσσωμοι βρέθηκαν έξω απ’ την πύλη του εργοστασίου ξεκινώντας την απεργία.

Παρά τις προσπάθειες της εργοδοσίας να σπάσει την απεργία, κανείς δεν μπήκε για δουλειά. Ωστόσο, οι εργάτες δεν απάντησαν μόνο στην εργοδοτική επιθετικότητα, αλλά και στην καταστολή των ΜΑΤ. Με παρέμβαση που έγινε μετά από απεργοσπαστικό μηχανισμό που έστησε η εργοδοσία, ο εισαγγελέας ζήτησε να βγουν έξω τα φορτηγά των αντιπροσώπων. Από τις 6 το πρωί, δύο διμοιρίες των ΜΑΤ βρίσκονταν έξω απ’ τις πύλες και γύρω στις 8 π.μ. επιχείρησαν να σπάσουν την απεργιακή φρουρά μπροστά απ’ την πύλη, σπρώχνοντας τους εργάτες. Μετά από αυτές τις ενέργειες της αστυνομίας, αντιπρόσωποι εργολάβοι – που συμμετέχουν στη μεταφορά των προϊόντων και ως εκείνη τη στιγμή έπαιρναν αποστάσεις από την κινητοποίηση – συντάχθηκαν με τους απεργούς. Ωστόσο, η δυναμική στάση των απεργών είχε σαν αποτέλεσμα όχι μόνο να μη «σπάσει» η απεργία, αλλά και να αποσυρθούν οι δυνάμεις των ΜΑΤ.
Οι εργάτες συνέχισαν με επιτυχία την απεργία τους όλη τη μέρα.
Είναι μια σημαντική επιτυχία για ολόκληρη την εργατική τάξη που βλέπει ότι έχει την δύναμη και μέσα από την οργάνωσή της σε ταξική κατεύθυνση μπορεί να μην πληρώσει την κρίση και να περάσει στην αντεπίθεση”
(2-12-11)

ΠΗΓΗ: http://protpatek.wordpress.com/2011/…3%ce%bd%ce%bf/

4. Η ανακοίνωση – μήνυμα προς τον ελληνικό λαό και τους εργαζομένους των ηρωικών απεργών της Ελληνικής Χαλυβουργίας: 

Μήνυμα των απεργών της “Ελληνικής Χαλυβουργίας” στον εργαζόμενο λαό

ΨΗΦΙΣΜΑ
Προς την εργατική τάξη, Τον εργαζόμενο λαό.
Συνάδελφοι
Διαδώστε το μύνημά μας: Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!

Στην πύλη της Χαλυβουργίας γράφουμε όλοι μαζί μια ακόμη σελίδα στο μεγάλο βιβλίο των αγώνων του λαού μας.
Σωματεία, άνεργοι, φτωχός λαός, φοιτητές, μαθητές, μας δίνετε υλική βοήθεια από το υστέρημά σας, από το μισθό που δεν έχετε, από το επίδομα ανεργίας που δεν φτάνει. Μας δίνετε δύναμη και πείσμα!
Κλείσαμε μήνα σε απεργία σκληρή και συνεχίζουμε.
Σπάσαμε την σιωπή, αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουμε μεγάλη δύναμη. Οι βιομήχανοι ανησυχούν, ο βιομήχανος Μάνεσης αν και τρομοκρατημένος, δεν είναι μόνος του. Τον στηρίζουν γιατί έχει το ρόλο του λαγού.
Αν τα μέτρα περάσουν στην χαλυβουργία, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια.
Μην ακούτε τα ψέμματα των βιομηχάνων και των ανθρώπων τους. Δεν θα δουλεύουν αυτοί, για ψίχουλα στα εργοστάσια. Αυτοί πληρώνονται καλά για τη βρώμικη δουλειά τους.
Αφού οι «επισκέψεις» στα σπίτια, οι «επιστολές», η τρομοκρατία με τα εξώδικα, έπεσαν στο κενό, τώρα βάζουν το Υπουργείο Εργασίας να μας «συμβουλεύει»: «Δεχθείτε τους όρους του Μάνεση, διαφορετικά θα βρεθείτε όλοι στο ταμείο ανεργίας». Μας απειλούν με 180 ακόμα απολύσεις!
Κύριοι βιομήχανοι, είστε βαθιά νυχτωμένοι. Την τελευταία μας λέξη δεν την είπαμε ακόμα! Είμαστε μια γροθιά. Έτοιμοι, για την πιο σκληρή ταξική αναμέτρηση!
Δεν γυρνάμε στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Να γυρίσουν πίσω οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.
Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι αποκάλυψη. Οι βιομήχανοι αξιοποιούν τους νόμους της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Καρατζαφέρη.
Επιβάλλουν την εκ περιτροπής εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών στα 450 – 500 ευρώ.
Όπου οι εργάτες υποχώρησαν η επίθεση της εργοδοσίας γιγαντώθηκε. Ακολούθησαν απολύσεις, εντατικοποίηση της εργασίας, μέχρι και κλείσιμο των επιχειρήσεων, με τους εργάτες απλήρωτους για πολλούς μήνες.
Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα, όλοι έχουμε πείρα. Οι βιομήχανοι μας κλείνουν τα σπίτια και όχι ο αγώνας μας για δουλειά. Το ψωμί μας το υπερασπίζουμε με αγώνα όχι με παρακάλια.
Συνάδελφοι εργάτες, τα μέτρα γενικεύονται, δεν είναι μόνο οι χαλυβουργοί στο στόχο, είμαστε όλοι.
Ήρθε η ώρα ο αγώνας σαν φωτιά να ανάψει στα εργοστάσια. Τώρα η συμμετοχή σας στον αγώνα δεν είναι ζήτημα αλληλεγγύης είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη.
Παραμερίστε τους ανθρώπους των βιομηχάνων, μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση.
Κάντε γενική συνέλευση, ελάτε σε επαφή μαζί μας, αποφασίστε απεργία. Είναι η ώρα οι βιομήχανοι να πάρουν ένα καθαρό μύνημα που μόνο ο αγώνας των εργατών στα εργοστάσια μπορεί να δώσει.

Όλοι στον αγώνα. Η νίκη θα είναι δική μας.
Η γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας

Ασπρόπυργος 30/11/2011

200 εργαζόμενοι έχουν αποκλείσει το εργοστάσιο της «Γερολυμάτος Cosmetics»

Η αναλγησία δεν έχει όρια!!! Η Γερολυμάτος Cosmetics (συμφερόντων Λαυρεντιάδη) αφού εν κρυπτώ μεθόδευσε έχασε – χάρισε τα συμβόλαια της La Prairie και Procter & Gamble, ουσιαστικά με ένα παράνομο κατάπτυστο κείμενο απολύει τους εργαζόμενους της (330 άτομα) παρουσιάζοντας την απόλυσή τους ως χάρη, αφού θα τους πληρώσει «γενναιόδωρα» μέχρι 03/12/2011 και για να μην τους δώσει αποζημίωση θα διατηρήσει τους εργαζόμενους της με μία (1) ημέρα την εβδομάδα «κατ’ οίκον εργασία».

Read Full Post »

Αλλο ένα "νόμιμο" έγκλημα της κυβέρνησης Παπαδήμιου (Βίντεο)


Την είδηση που παραθέτουμε στο βιντεάκι που φτιάξαμε δεν την γνωρίζαμε αφού δεν την διαβάσαμε σε καμιά φυλλάδα, δεν την ακούσαμε σε κανένα τηλεοπτικό μέσο μαζικής εξαπάτησης. Αυτά δεν χαραμίζουν ούτε μονόστηλο, ούτε δευτερόλεπτα τηλεοπτικού χρόνου σε μια είδηση που για μας είναι συγκλονιστική.

Αφορά τα πεπραγμένα του «εγκληματία» -όπως αποκαλείται στο βίντεο- υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Γιώργου Κουτρουμάνη.

Αισθανθήκαμε αδυναμία να σχολιάσουμε τα όσα ακούσαμε από το στόμα της Λιάνας Κανέλλη στην ραδιοφωνική της εκπομπή στον ρ/σ Real fm. Δείτε το βίντεο και πες τε μας αν εσείς θα βρίσκατε «κόσμιες» λέξεις για να χαρακτηρίσετε το έγκλημα που διαπράττει η κυβέρνηση του Παπαδήμιου. (Είναι κι αυτό ένα από τα πολλά εγκλήματα που κάνει το καθεστώς και δυστυχώς αυτά τα εγκλήματα έχουν μόνο θύματα και ποτέ θύτες).

Read Full Post »

Μισό κιλό Ελευθερία,παρακαλώ.




Και…ένα τέταρτο Δημοκρατία.
Και… 100 gr Αξιοπρέπεια.

Τί χρωστάω;;

Μιά Πατρίδα…Τη Ζωή σου…και το Παιδί σου.

Read Full Post »

Οι ένοχοι το βάζουν στα πόδια



Από Τα Νέα

Του Ρούσσου Βρανά 

«Η κρίση του ευρώ παραμένει ο βασικός κίνδυνος για την παγκόσμια οικονομία. Όπως και η αδράνεια στην αντιμετώπιση των συνεπειών της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής. Η οικονομία κινδυνεύει να βυθιστεί σε μια ύφεση που δύσκολα θα μπορούσε να την αντιμετωπίσει η νομισματική πολιτική». Η τελευταία εκτίμηση του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης δεν είναι καθόλου καλή. 

Λογικό. Όμως, πώς φτάσαμε έως εδώ; Πιστεύοντας σε ανθρώπους σαν και αυτούς του ΟΟΣΑ, που απαιτούσαν επίμονα ολοένα και πιο αυστηρή λιτότητα. Ναι, οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι σήμερα το βάζουν στα πόδια, μπροστά στις συνέπειες που είχαν οι πολιτικές τους. Και δεν ήταν μόνο οι άνθρωποι του ΟΟΣΑ. 


Από το 2010, οι «πολύ σοβαροί άνθρωποι», όπως χαρακτηρίζει ειρωνικά ο οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν εκείνους που εισηγούνταν αυτές τις πολιτικές, είχαν αποφασίσει πως αυτό που χρειαζόταν ο κόσμος για να αντιμετωπίσει την υψηλή ανεργία και την ανάπηρη ανάπτυξη ήταν η λιτότητα. 

Και όσοι αποτολμούσαν να επισημάνουν τους κινδύνους από αυτήν την πολιτική ή από τα προβλήματα του ευρώ, αποκλείονταν από κάθε συζήτηση και γίνονταν δακτυλοδεικτούμενοι ως εχθροί. 

Όπως ο ίδιος ο Πολ Κρούγκμαν, όταν είχε παρατηρήσει πως οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης που είχαν διατηρήσει τα εθνικά τους νομίσματα τα είχαν καταφέρει καλύτερα στην απασχόληση και την ανάπτυξη από όσο η Ανατολική Γερμανία που ενώθηκε νομισματικά με τη Δυτική. Και όταν είχε υποστηρίξει πως, για την έξοδο από την κρίση του ευρώ, θα ήταν προτιμότερο να αυξηθούν οι γερμανικοί μισθοί παρά να μειώνονται οι μισθοί στις περιφερειακές χώρες.


Όποιος αποτολμούσε να αμφισβητήσει την κατεστημένη οικονομική πολιτική, αντιμετωπιζόταν ως εχθρός. Όπως ο οικονομολόγος Ντανιέλ Ρουμπίνι. 

Στο Νταβός, πριν από έξι χρόνια, ο Ιταλός υπουργός Οικονομικών Τζούλιο Τρεμόντι είχε πάθει υστερική κρίση, όταν άκουσε τον Ρουμπινί να λέει πως αργά ή γρήγορα η Ιταλία θα αντιμετώπιζε προβλήματα με το ευρώ. «Μόλις έκανα τη σύγκριση της Ιταλίας με την Αργεντινή, αυτός με διέκοψε φωνάζοντας πως είμαι έξω από κάθε λογική» θυμάται σήμερα ο Ρουμπινί. 

«Τον αγνόησα και αποτέλειωσα την ομιλία μου. Σκέφτηκα πως αυτό το θλιβερό επεισόδιο δεν ήταν παρά μια αντανάκλαση της ακόμη πιο θλιβερής κατάστασης της ιταλικής οικονομικής πολιτικής. Και ήταν για μένα βέβαιο πως με μετριότητες σαν και αυτόν η Ιταλία όδευε στον δρόμο της οικονομικής καταστροφής και της εξόδου της από το ευρώ. Η Ιταλία και οι Ιταλοί άξιζαν κάτι καλύτερο από αυτό».


Οι ευρωπαϊκές εξελίξεις δεν δικαίωσαν αυτό το «κυνηγητό μαγισσών». Με ταπεινωτικές κυβιστήσεις μπροστά στην καταστροφή, οι διώκτες τους (αποτυχημένοι πολιτικοί, εξαρτημένοι οικονομολόγοι, καθεστωτικοί δημοσιογράφοι) εμφανίζονται σήμερα να συμμερίζονται εκ των υστέρων τις ανησυχίες των «εχθρών» που άλλοτε καταδίκαζαν στην πυρά. 

Αν απομένει ακόμη για μας ένας παράδεισος, εκείνοι που μας οδήγησαν στην κόλαση δεν εννοούν να αφήσουν σε άλλους τα κλειδιά του. 

Read Full Post »

Με ευρώ χάνουμε, με… δολάριο κερδίζουν

thumb
Του Σταύρου Χριστακόπουλου
Η δεύτερη ανάγνωση των νομοσχεδίων στη Βουλή είναι μια περιττή διαδικασία, χάσιμο χρόνου που δεν διευκολύνει τις ταχύτατες νομοθετικές διαδικασίες που πρέπει να φέρει εις πέρας η κυβέρνηση Παπαδήμου. Έτσι η κυβερνητική επιτροπή θα «προτείνει» να καταργηθεί αυτή η διαδικασία. Και οι βουλευτές; Ποιος τους υπολογίζει! Έτσι κι αλλιώς μήπως διάβαζαν τι ψήφιζαν; Ούτε καν το μνημόνιο, όπως λένε κάποιοι από αυτούς. Ή μήπως έφερναν αντιρρήσεις;
Αφού λοιπόν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφιζαν τα πάντα, έστω και με πόνο ψυχής, για τη σωτηρία της πατρίδας, τώρα θα κολλήσουμε, που έχουμε 250 στη χειρότερη; Και η Βουλή; Ποια Βουλή! Και τι τον νοιάζει η Βουλή τον Παπαδήμο; Μήπως εξελέγη από την κάλπη; Ή μήπως μάθαμε ποιος τον έφερε στην Αθήνα για να γίνει πρωθυπουργός; Διότι αυτό κανείς μέχρι σήμερα δεν το παραδέχτηκε.

Τα κόμματα τον αποδέχτηκαν υπό την πίεση των ΜΜΕ, αλλά κανένας δεν έχει παραδεχτεί ότι τον κάλεσε να έρθει. Αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά; Ψύλλοι στ’ άχυρα. Το θέμα είναι να γίνουν οι μπίζνες.
Εξ άλλου τραπεζίτης είναι ο άνθρωπος και ανέλαβε να κάνει μια δουλειά που δεν μπορούσαν μόνοι τους να κάνουν οι πασόκοι και δίσταζαν να αναλάβουν οι νεοδημοκράτες: να παραδώσει την περιουσία της χώρας στους δανειστές – και να το κάνει προσφέροντας στην όλη μπίζνα το κύρος που δεν είχε ο Παπανδρέου. Άλλωστε από τη μια κυβέρνηση στην άλλη το μόνο σοβαρό που έχει αλλάξει είναι ο πρωθυπουργός.
● Οι βασικοί υπουργοί είναι οι ίδιοι – και είναι του ΠΑΣΟΚ συν κάτι δεξιές τσόντες σε δεύτερους ρόλους.
● Η Ν.Δ. έβαλε κάτι διακοσμητικούς ίσα για να χρεωθεί μεν τη λέζα, αλλά να το παίζει αντιπολίτευση σε αυτά που ψηφίζει.
● Χώθηκαν στη ζούλα και κάτι γραφικοί ακροδεξιοί για να ξεπλύνουν την πολυκαιρισμένη οσμή του θαυμασμού στον μεταξικό φασισμό και την 21η Απριλίου και για να φτιάξουν προφίλ για την «επόμενη μέρα» – οι άλλοι ακροδεξιοί, τα… «σταγονίδια» που έμειναν απέξω, χρησιμεύουν στα «ευαίσθητα» συγκροτήματα ΜΜΕ ως μπαμπούλες, μαζί με το φάντασμα της τρομοκρατίας, για να ξεπλένουν τους ορίτζιναλ ακροδεξιούς ως εγγυητές της δημοκρατίας.
Αυτός ο αχταρμάς, λοιπόν, και κυρίως ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός τους, ανέλαβαν να ξεπουλήσουν τη χώρα – και ούτε καν να την πουλήσουν εδώ που τα λέμε, αφού στο τέλος το μόνο από αυτή τη διαδικασία που θα μείνει σε ελληνικά χέρια θα είναι τα «παράπλευρα κέρδη», οι μίζες που πάντοτε και παγκοσμίως συνοδεύουν τέτοιου είδους ξεπουλήματα.
Τι χρειαζόμαστε λοιπόν τα τυπικά της κοινοβουλευτικής διαδικασίας; Τα βάζουμε κι αυτά σε ένα fast track και ξεμπερδεύουμε.
Σε ποιο ευρώ πρέπει να μείνουμε;
Ο χρόνος άλλωστε πιέζει αφόρητα. Είδαμε πόσο καιρό κάναμε να πάρουμε την έκτη δόση – κι ακόμη στο ταμείο δεν μπήκε. Φανταστείτε τι θα γίνει για την έβδομη. Άρχισαν από τώρα τα όργανα. Και όλα, υποτίθεται, θα γίνουν για να παραμείνουμε στο ευρώ. Σε ποιο ευρώ; Σας παρακαλώ, αυτά είναι λεπτομέρειες.
● Τι σημασία έχει που το ευρώ έγινε ο παγκόσμιος ζήτουλας και έτρεξαν πανικόβλητα το δολάριο, το γιεν, η στερλίνα και το ελβετικό φράγκο να το στηρίξουν;
● Τι σημασία έχει που οι άξεστοι του Νότου και της ανατολικής Ευρώπης τρέχουν και μαζεύουν τα λεφτά τους από τις τράπεζες σαν να έχει έρθει η συντέλεια του κόσμου επειδή οι ευρωτράπεζες στέγνωσαν τις αγορές από ρευστό;
● Τι σημασία έχει που οι αρθρογράφοι και οι αναλυτές διεθνώς κάνουν πλάκα με το ναυάγιο της ευρωζώνης και, αντί αναλύσεων, γράφουν σενάρια ταινιών καταστροφής;
● Τι σημασία έχει που ακόμη και ο Όλι Ρεν και ο Βαν Ρομπάι ξελαρυγγιάζονται ότι η κρίση στην ευρωζώνη είναι «συστημική» – δηλαδή του νομίσματος και του ευρωσυστήματος – και όχι απλώς των χρεωμένων χωρών;
● Τι σημασία έχει που ακόμη κι αυτοί λένε ότι, αν δεν καταφέρουν – τώρα στα στερνά, εν μέσω κρίσης και πανικού – όσα… δεν κατάφεραν σε τόσα χρόνια σταθερότητας και ανάπτυξης, δηλαδή τη «βαθύτερη ενοποίηση», «θα πρέπει να αποδεχτούμε τη σταδιακή διάλυση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος που λειτουργεί εδώ και πάνω από μισό αιώνα»;
● Τι σημασία έχει που η αμερικάνικη Fed, όπως έγραψαν χθες τα «Επίκαιρα», ετοιμάζεται να συνδέσει με το δολάριο τη… «νέα δραχμή», αλλά και τα νομίσματα όσων χωρών εγκαταλείψουν το ευρώ;
● Τι σημασία έχει που το ΔΝΤ (και συνεπώς οι ΗΠΑ) είναι έτοιμο να γίνει ο εγγυητής της προσωρινής επιβίωσης της ευρωζώνης – ή ενός μέρους της – μαζί με τους Κινέζους, που ετοιμάζονται να καταβροχθίσουν τις ευρωπαϊκές υποδομές και το εμπόριο;
Στην πραγματικότητα κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε τη συνέχεια ούτε τη βιωσιμότητα του ευρώ. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να εγγυηθεί τη δική μας θέση στο ευρωσύστημα. Κανείς δεν ξέρει αν, πότε ή για πόσο θα έχουμε ευρώ, «μαλακό ευρώ», «νέα δραχμή», «ευρωδραχμή», «δολαριοδραχμή» ή οθωμανικό γρόσι.
Χωρίς περιουσία, όμως, χωρίς πλούτο, δικαιώματα και ανεξαρτησία, είτε με ευρώ είτε με… δολάριο, εμείς θα είμαστε οι χαμένοι και οι υπόδουλοι.
Εξ άλλου, αν δεν το προσέξατε, όλοι αυτοί οι διεθνείς και εγχώριοι απατεώνες, κάθε φορά που μιλάνε για ευρώ ή δραχμή, πάντα κρατάνε για πάρτη τους τον μπαλαντέρ, που είναι το χρέος.
● Είναι βέβαιοι ότι η Ελλάδα, ανεξαρτήτως νομίσματος, θα συνεχίσει να χρωστάει και να μην μπορεί να πληρώσει.
● Είναι βέβαιοι ότι θα χρωστάει σε ευρώ και ότι εκείνοι σε κάθε περίπτωση θα έχουν λαμβάνειν αυτά που είναι έτσι κι αλλιώς αδύνατον να πληρώσουμε.
Η απειλή δεν είναι η δραχμή, διότι κανένα εθνικό νόμισμα δεν κατέστρεψε ποτέ κανέναν. Η απειλή είναι ότι θα μας έχουν δεμένους χειροπόδαρα και ότι θα μας πάρουν τα πάντα αν κουνηθούμε.
Στην πραγματικότητα είναι βέβαιοι και μπορούν να απειλούν όχι επειδή θα καταστραφούμε αν φύγουμε, αλλά επειδή κάποιοι εδώ, στο εσωτερικό της χώρας, εγγυώνται και διαβεβαιώνουν καθημερινά ότι αιωνίωςθα χρωστάμε. Και ότι θα κάνουμε τα πάντα για να σώσουμε το ευρώ. Όχι τη χώρα ούτε τους Έλληνες.
Με… πατέντα
Με όλα αυτά πάνω στο τραπέζι όχι ως σενάρια καταστροφής, αλλά ως γεγονότα και ως δημόσιους σχεδιασμούς των μεγάλων παικτών του πλανήτη, πιστεύετε πως η Ελλάδα καλείται, μέσω του «τεχνοκράτη» πρωθυπουργού της και της θλιβερής κουστωδίας της οποίας ηγείται, να παραδώσει ό,τι έχει και δεν έχει – τα λεφτά της, τα υπάρχοντά της και τον ίδιο τον λαό της – για να μείνει στο ευρώ; Λυπούμαι,χάσατε.
Δεν καλείται να τα παραδώσει για να μείνει στο ευρώ. Αλλά απλώς να τα παραδώσει. Είτε μείνει στο ευρώ είτε φύγει ή εκδιωχθεί.
● Επειδή, σύμφωνα με τους κολλημένους επί δεκαετίες με το ξεπούλημα, αυτό πρέπει να γίνει. Δεν μας τα λένε σήμερα πρώτη φορά – ούτε επειδή τώρα χρωστάμε. Τα έλεγαν και τα έκαναν από τη δεκαετία του1990. Και τότε τζάμπα για μας – και με κέρδη άγνωστα για τους ίδιους. Βλέπετε, αν δεν ανοίξουν οιλογαριασμοί των διατελεσάντων υπουργών, πρωθυπουργών και βουλευτών στην Ελβετία, δεν θα μάθουμε ποτέ τι φαγώθηκε με τις δεκάδες «μπιρ παρά» ιδιωτικοποιήσεις και από ποιους.
● Επειδή το λένε… δημοσιογράφοι, «δημοσιογράφοι», επαγγελματίες σορτάκηδες και αρπακτικά από την εποχή της «Σοφοκλέους», άμεσοι, έμμεσοι και κρυφοί υπάλληλοι τραπεζών και διάφοροι αφελείς κερδοσκόποι… ψηφαλακίων.
● Επειδή το λένε συγκροτήματα πρόθυμα να χειροκροτήσουν και να υπηρετήσουν οποιονδήποτε ως πρωθυπουργό, αρκεί να τους δίνει θαλασσοδάνεια και να μην τους πάρει τα μαγαζιά επειδή χρωστάνε τα κέρατά τους στις τράπεζες. Με οποιονδήποτε τα βρίσκουν, αρκεί να τρέχει ο μπερντές.
● Επειδή πρέπει η χώρα να μπει σε τροχιά… «ανάπτυξης». Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που χρεοκόπησε – με την ίδια διαφθορά, με την ίδια παράκαμψη της νομιμότητας, με τα ίδια ξένα αφεντικά στο κεφάλι μας, με τις ίδιες μεθόδους ξεπουλήματος, με τις ίδιες μίζες, αλλά αυτή τη φορά χωρίς νομικούς και άλλους θεσμικούς περιορισμούς. Στο πιτς φιτίλι και στο fast track.
● Επειδή όλα αυτά τα απαιτεί η διεθνής τοκογλυφία, η οποία με κανέναν νόμιμο τρόπο δεν μπορούσε να τα πάρει αν πρώτα ο Παπανδρέου και ο Παπακωνσταντίνου και ύστερα ο Βενιζέλος και ο Παπαδήμος δεν ήταν τόσο πρόθυμοι να «παραιτήσουν» την Ελλάδα από τα νόμιμα δικαιώματα και την ασυλία της.
Είναι πολλοί αυτοί που μας πιέζουν, βρε κουτά. Όχι για να μας κρατήσουν κοντά τους, αλλά για να μας πάρουν τα πάντα πριν μας σουτάρουν. Και δεν μπορούμε να πούμε «Όχι». Κι αν ακόμη παραλοΐσουμε καιπούμε τελικά αυτό το ρημάδι το «Όχι», θα είμαστε – σύμφωνα με τη νέα ιδεολογική και πολιτική «γεωγραφία» που σμίλευσε ο μέγιστος, ο Τιτάνας της ελληνικής πολιτικής σκέψης – ή κομμουνιστές ή φασίστες ή μαλάκες.
Επειδή όμως οι κομμουνιστές είναι μειονότητα και οι φασίστες βρίσκονται ήδη στη συγκυβέρνησηυπηρετώντας προθύμως το «Ναι», τι μένει για όλους εμάς; Επιτέλους, το μαντέψατε. Για την ακρίβεια, αυτό ακριβώς πιστεύουν ότι είμαστε σήμερα: μαλάκες με πατέντα – και τεκμήριο αποτελεί η παροιμιώδης και αξιοθαύμαστη ανοχή μας. Μπορούμε να τους διαψεύσουμε; Άγνωστο…

Read Full Post »


του  Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη *
Οι τελευταίες δραματικές εξελίξεις, αφενός «μάντρωσαν» τους κουΐσλινγκ των διεθνών κερδοσκόπων στην συγκυβέρνηση αφαιρώντας τους και το τελευταίο ψήγμα νομιμότητας, αφετέρου ανάστησαν ξανά το νόημα του ΟΧΙ μέσα από τις παλλαϊκές αντιδράσεις σε όλες τις παρελάσεις ανά την χώρα.
Το πληρωμένο συμβόλαιο θανάτου κατά ενός ολόκληρου λαού -πειραματόζωου των «αγορών» και των «αόρατων» αφεντικών που κρύβονται από πίσω τους-, που άρχισε την άνοιξη του 2010, έρχεται να ολοκληρωθεί τώρα με το πραξικόπημα της κυβέρνησης «εθνικής συνεννόησης» και την ψήφιση της νέας δανειακής σύμβασης. Για πρώτη φορά ένα ανεξάρτητο, όσο κι αν ήταν αυτό, κράτος αποδέχεται χωρίς πολεμική αναμέτρηση να παραχωρήσει όλο τον πλούτο του και τα έσοδά του στους ορκισμένους εχθρούς του, οι οποίοι του παρουσιάζονται με την προβιά του «φίλου» και «σωτήρα».

Το πόσο βαθειά υπόλογοι απέναντι στις σημερινές και τις επόμενες γενιές Ελλήνων είναι για την αντεθνική και ψυχοπαρανοϊκή, συγχρόνως, συμπεριφορά τους όλοι οι «πρόθυμοι» το εξέφρασε ένας από τους ίδιους τους κυβερνητικούς βουλευτές, την ημέρα της ψήφου εμπιστοσύνης. Συνειδητοποιώντας την κατάντια του γι’ αυτό που ψήφιζε, είπε: «Θα κουβεντιάζουν τα γομάρια με τα γομάρια… θάμαστε μια χαρούμενη παρέα και θα βαδίζουμε όλοι μαζί προς το Γουδί» (Αργύρης Λαφαζάνης, βουλευτής ΠΑΣΟΚ).
Προκαλεί απίστευτο θυμό και φέρνει σύγκρυο στην ψυχή του κάθε Έλληνα η ανάγνωση και μόνο των άρθρων του κειμένου των «Συμπερασμάτων» της Συνόδου Κορυφής της 26-27 Οκτωβρίου: τα χαράτσια και τα έσοδα της χώρας πάνε κατευθείαν στους τοκογλύφους, μπαίνει ως εγγύηση ολόκληρη η ιδιωτική και δημόσια περιουσία, ξεπουλιούνται όλα τα κτίρια των κρατικών υπηρεσιών, μετατρέπεται η μισή χώρα σε «Ειδικές Οικονομικές Ζώνες» δουλοπαροίκων, εκποιούνται όλες οι πλουτοπαραγωγικές πηγές. Παραχωρούνται επίσης όλα τα έσοδα από το τεράστιο επενδυτικό πρόγραμμα ΗΛΙΟΣ στους δανειστές για αποπληρωμή των δανείων.
Το πιο εγκληματικό απ’ όλα είναι η υπαγωγή του συνόλου του δημόσιου χρέους υπό το βρετανικό δίκαιο, μια πισώπλατη μαχαιριά στον τόπο και τον ελληνικό λαό για την οποία και μόνο οι «πρόθυμοι» βουλευτές δεν πρόκειται να «ξεπλυθούν» ποτέ, εις τους αιώνας των αιώνων.
Οι ξένοι δυνάστες μας πίστευαν ότι ο λαός μας ήταν ήδη σε κώμα, οι ντόπιοι ολιγάρχες ότι είχαν να κάνουν με «κοπρίτες» και η διεφθαρμένη ιντελιγκέντσια ότι ούτως ή άλλως είμαστε «ανώριμοι» να δούμε το συμβόλαιο θανάτου μας, που εκτελούσαν όλοι μαζί, και να καταλάβουμε το ιστορικό χρέος μας.
Όμως, όλη αυτή η απίστευτη προδοσία έχει ήδη ενεργοποιήσει το ηφαίστειο της λαϊκής μνήμης και οργής, την κληρονομιά του ’21, του ’40, του Πολυτεχνείου και τώρα έρχεται η καυτή λάβα που θα σαρώσει τα πάντα.
Ο λαός σπρώχνεται στην ακραία αντίδραση, την άμυνα μέχρις εσχάτων χωρίς δισταγμούς, ιδιοτέλειες, προσωπικές φυγές και διχαστικές ιδεοληψίες.
Ομως το χάος και η αιματοχυσία δεν προοιωνίζει την καλύτερη διέξοδο. Αυτοί που παίζουν σκάκι εις βάρος των λαών και θέλουν όλα τα πιόνια δεν θα διστάσουν, μετά την αδυσώπητη προπαγάνδα και την πιο βάρβαρη καταστολή, να επιτρέψουν στους στρατούς των ευρωκρατών και του ΝΑΤΟ, όταν δεν θα επαρκούν οι πραιτωριανοί φονιάδες, να εισβάλουν και να μετατρέψουν την προδομένη πατρίδα σε ένα απέραντο νεκροταφείο. Ο λαός το αντιλαμβάνεται αυτό και, παρ’ όλο που είναι έτοιμος να κάνει το βήμα μπροστά, παρ’ όλο που ήδη έχουν αναδειχθεί νέα κινήματα και λαϊκές πρωτοπορίες, άνθρωποι με αίσθηση πατρίδας και ψυχή βαθειά, όλοι είναι ακόμα «μουδιασμένοι» γιατί φοβούνται ότι θα προδοθούν -μετά από τους πολιτικούς, τους θεσμικούς παράγοντες, τους πνευματικούς ανθρώπους και τους ιεράρχες- και από το τελευταίο τμήμα του έθνους που απομένει να μιλήσει: τον ελληνικό στρατό.
Οι ένστολοι πάλι – αν και εκεί η κατάσταση σιγοβράζει, όλο και περισσότερα στελέχη των ΕΔ ομολογούν ότι αυτά που συμβαίνουν συνιστούν εσχάτη προδοσία και για πρώτη φορά είδαμε τόσες διαδηλώσεις όλων των σωμάτων με συνθήματα των πλατειών και αντιστασιακά τραγούδια – φοβούνται να εκδηλωθούν γιατί βρίσκονται ακόμα υπό το σοκ της χούντας και της προδοσίας της Κύπρου.
Αλλά, η ελληνική ιστορία δεν γράφτηκε μόνον με ξενοκίνητες χούντες και αντιλαικά πραξικοπήματα…έχει να δείξει και 1843 και 1909. Αν ανατρέξουμε δε στην ήπειρο μας ας θυμηθούμε και την Επανάσταση των Γαρυφάλλων το 1974 στην Πορτογαλλία που σφράγισε ανεξίτηλα το προοδευτικό και αντιφασιστικό κίνημα όλης της Ευρώπης.
Αλλωστε η σιωπή και η αφασία, την ώρα που η Ελλάδα ολόκληρη είναι στα χέρια μιας δράκας αδίστακτων βιαστών, ισοδυναμεί με ένα άλλου τύπου αντισυνταγματικό πραξικόπημα. Αν το ένοπλο κομμάτι του έθνους δεν θέλει να στιγματιστεί ξανά, εδώ και τώρα πρέπει να σταθεί δίπλα στον αγωνιζόμενο λαό και ενάντια στις καταστροφικές ορέξεις των αρπακτικών της ευρωζώνης και της νέας τάξης πραγμάτων.
Έρχεται αναπόφευκτα η ώρα που θα είναι καθοριστικός ο ρόλος του ελληνικού στρατού στην τιτάνια προσπάθεια να πάρει μια για πάντα ο ίδιος ο ελληνικός λαός τις τύχες της χώρας στα χέρια του. Αυτό θα γίνει όταν, αυτοί που μπορούν, θα πάρουν τα ρίσκα που χρειάζονται και θα γείρουν την πλάστιγγα εκεί που πρέπει.
* Συγγραφέας – Δημοσιογράφος, μέλος της ΠΕ του ΕΠΑΜ
[ περιοδικό Hellenic Nexus, τ. 58, Δεκ. 2011 ]

Read Full Post »

ΟΧΙ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΦΑΣΙΣΤΕΣ!


ΕΚΚΛΗΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ
ΟΧΙ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΦΑΣΙΣΤΕΣ
Όλοι και όλες στο μεγάλο συλλαλητήριο
της 3ης Δεκέμβρη στην Ομόνοια 2μμ

H συγκυβέρνηση Πασοκ-ΝΔ-Λάος παρέδωσε στην άκρα δεξιά θέσεις υπουργών. Απειλώντας τις δημοκρατικές ελευθερίες όλων μας, ξυπνά μνήμες που φέρνουν ρίγη και οργή. Χωρίς να έχουν εκλεγεί μας κυβερνούν, για πρώτη φορά μετά τη χούντα, νοσταλγοί του Μεταξά και των δοσίλογων της ναζιστικής κατοχής, ομοϊδεάτες των σφαγέων της Κοκκινιάς και της Καισαριανής, θαυμαστές των απάνθρωπων θυτών στα ολοκαυτώματα των Καλαβρύτων, του Κομμένου, του Χορτιάτη, της Καντάνου και του Δίστομου, υμνητές των «νέων Παρθενώνων» και της χούντας. Στους…

«σωτήρες του έθνους» συμπεριλαμβάνεται ο Μάκης Βορίδης, διαγραμμένος από τον Σύλλογο Φοιτητών Νομικής επειδή συμμετείχε σε ένοπλη επίθεση ναζιστικής συμμορίας.

Διορίζοντας πραξικοπηματικά κυβερνήσεις, οι ανεξέλεγκτοι ευρωκράτες καταλύουν τη δημοκρατία. Και προκαλούν διπλά υπουργοποιώντας φίλους του Λεπέν, υμνητές γενοκτονιών, αρνητές του Ολοκαυτώματος, οπαδούς του αντισημιτισμού! Οι οποίοι απαιτούν ν’ αφαιρεθεί η ιθαγένεια παιδιών μεταναστών που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και σπούδασαν στα σχολεία τούτης εδώ της χώρας! Ενώ το επίσημο κράτος συστηματικά συνεργάζεται με τις νεοναζιστικές συμμορίες της Χρυσής Αυγής, διευκολύνοντας και καλύπτοντας τα πογκρόμ τους στο κέντρο της Αθήνας!
Ο φασισμός είναι εχθρός της ελευθερίας και της δημοκρατίας, και καλλιεργεί το μίσος. Αν ξαναριζώσει, θα γνωρίσουμε καταστροφές σαν εκείνες που είδε παλιότερα η Ευρώπη. Η αποτρόπαιη κληρονομιά του Χίτλερ και της δήθεν ανώτερης ‘Άριας φυλής’ σήμερα μεταφράζεται σε ενοχοποίηση κάθε διαφορετικής κουλτούρας ή θρησκείας. Στη θέση του «εχθρού εβραίου» έρχεται ο «εχθρός μουσουλμάνος», και οι μετανάστες γίνονται αποδιοπομπαίοι τράγοι για τα αίσχη των τραπεζιτών. Τότε, οι θάλαμοι αερίων και οι φούρνοι των ναζί εξόντωναν εκατομμύρια αθώους· τώρα, η Ευρώπη γίνεται ρατσιστικό φρούριο, η Φρόντεξ φράζει τα σύνορα, και νέα στρατόπεδα συγκέντρωσης υψώνουν τα συρματοπλέγματα τους. Στη Νορβηγία ο νεοναζισμός γέννησε τον Μπρέϊβικ, τον ισλαμοφοβικό ρατσιστή που εν ψυχρώ εκτέλεσε εβδομήντα έξι νέους. Σήμερα χτυπούν τους μετανάστες, που είναι οι πιο αδύναμοι· αύριο, αν δεν τους σταματήσουμε, θα χτυπήσουν καθέναν που αγωνίζεται για τα εργατικά δικαιώματα, την απελευθέρωση των γυναικών, τη δημοκρατία.
Όλοι και όλες στο μεγάλο συλλαλητήριο της 3ης Δεκέμβρη, για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών μας, που με αγώνες αιώνων κερδήθηκαν!
Ο εφησυχασμός νομιμοποιεί τη συγκυβέρνηση του Μαύρου Μετώπου! Ντόπιοι και μετανάστες μαζί φράζουμε το δρόμο στην φασιστική απειλή και στη ρατσιστική στοχοποίηση! Το αυγό του φιδιού θα τσακιστεί εγκαίρως! Αγώνας ώσπου να τους διώξουμε!

ΑΡΧΙΚΕΣ ΥΠΟΓΡΑΦΕΣ-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ Η ΣΥΛΛΟΓΗ

Αλέξανδρος Αβρανάς, Σκηνοθέτης

Ανέστης Αζάς, Σκηνοθέτης

Πολυξένη Ακλίδη, ηθοποιός,

Ράνια Αστρινάκη, κοινωνική ανθρωπολόγος,

Αλέξανδρος Αποστολίδης Εικαστικός,

Πάντειο Πανεπιστήμιο,Μαργαρίτα Βασιλάκου, ζωγράφος,

Άκης Γαβριηλίδης, μεταφραστής,

Κώστας Γαγανάκης, ιστορικός, Πανεπιστήμιο Αθηνών,

Χριστέλλα Γκιζέλη ηθοποιός,

Ευγενία Γραμματικοπούλου, εκλεγμένη και επί διετία αδιόριστη λέκτορας στο Τμήμα Γαλλικής Φιλολογίας, ΑΠΘ

Στάθης Γραφανάκης ,σκηνοθέτης,

Λέλα Γώγου, καθηγήτρια, Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης,

Γιώργος Δάμπασης, ηθοποιός,

Παντελής Δεντάκης, σκηνοθέτης,

Θανάσης Δόβρης, ηθοποιός

Ορφέας Εμιρζάς Φωτογράφος

Κωνσταντίνα Ζάνου, ιστορικός, ερευνήτρια στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας,

Γιάννης Ζαρκάδης, πανεπιστημιακός καθηγητής, Ιατρική Σχολή, Πανεπιστήμιο Πατρών,

Χρήστος Θηβαίος, μουσικός

Νάσος Θεοδωρίδης, δικηγόρος Αθηνών,

Ελένη Θεοδωρίδου, κοινωνιολόγος-μεταφράστρια

Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, σλαβολόγος, αναπληρώτρια καθηγήτρια,

Ιωσηφίνα Ιακωβίδου, υποψήφια διδάκτορας, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Βίκυ Ιακώβου, εκλεγμένη και επί διετία αδιόριστη λέκτορας στο Τμήμα Ανθρωπολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Κάρολος Καβουλάκος, ΑΠΘ, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών,

Θανάσης Καμπαγιάννης, ιστορικός συγγραφέας

Ιφιγένεια Καμτσίδου, επ.καθηγήτρια, Τμήμα Νομικής ΑΠΘ, Τομέας Δημ. Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης,

Γιώργος Κανδύλης, Ερευνητής Δ’, Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών

Έφη Καρασμάνη, μαθηματικός

Γιάννα Κατσιαμπούρα, ιστορικός των επιστημών, ερευνήτρια Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

Σύρμω Κεκέ, ηθοποιός,

Αλέξανδρος Κιουπκιολής, πολιτικός θεωρητικός, λέκτορας τμήματος Πολιτικών Επιστημών, ΝΟΠΕ ΑΠΘ,

Ηλίας Κουνέλας, ηθοποιός,Βασίλης Κουκαλάνι, ηθοποιός

Χαράλαμπος Κουρουνδής, δικηγόρος Θεσσαλονίκης, υποψήφιος διδάκτορας Νομικής ΑΠΘ

Ευαγγελία Κυρμιζάκη, εκπαιδευτικός,

Γιάννης Λεοντάρης – σκηνοθέτης, επίκουρος.καθηγητής Τμήματος Θεάτρου ΑΠΘ

Δημήτρης Λιόλιος ηθοποιός,

Παντελής Μακρής, ομότιμος καθηγητής Αιματολογίας- Αιμόστασης, Ιατρική Σχολή ΑΠΘ,

Σπύρος Μαρκέτος, ιστορικός, επικ. καθηγητής τμήματος Πολιτικών Επιστημών, ΝΟΠΕ ΑΠΘ,

Αναστασία Μουσκεφτάρα, ψυχολόγος, ειδική παιδαγωγός,

Αυγουστίνος Μουστάκας, μουσικός ,

Χάρης Μόχλας, δημοσιογράφος,

Σίσση Μπάρα, ιστορικός EHESSS,

Εύα Μπέη, ζωγράφος

Ελένη Μπεχράκη, αρχαιολόγος

Ελένη Μπέλλα, αθλητίατρος

Ματίνα Παπαγιαννοπούλου, υποψ. διδάκτορας, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Ρίκη Βαν Μπούσχοτεν, ιστορικός, Αν. Καθηγήτρια, Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Γιώργος Πάσογλου, δικηγόρος Θεσσαλονίκης,

Μίλτος Πασχαλίδης, μουσικός,

Δημήτρης Πατέλης, Επίκουρος Καθηγητής, Πολυτεχνείο Κρήτης,

Σίμος Πατιερίδης, ηθοποιός,

Μαρία Πενταράκη, Senior Lecturer of Social Work, Liverpool Hope University, Λίβερπουλ Αγγλίας,

Τριαντάφυλλος Πετρίδης, καθηγητής δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης,

Κρίστη Πετροπουλου, εκλεγμένη και επί διετία αδιόριστη λέκτορας στο Τμήμα Γεωγραφίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Άντα Πίτσου, συνθέτις

Μαρία Πρέκα, υποψήφια διδάκτωρ Ιστορίας, Πανεπιστήμιο Κρήτης,

Ιωαννης. Π. Ρειζης, εκπαιδευτικος,

Mαριτίνα Πιστικίδη, καθηγήτρια Μαθηματικών

Ελένη Ρουσσινού, ηθοποιός

Βασιλική Σιούτη, δημοσιογράφος,

Iωάννα Σκαντζέλη, μεταφράστρια,

Εύα Σκουδαροπούλου, εκπαιδευτικός,

Ηλίας Ν. Σμήλιος, Δάσκαλος, μέλος Δ.Σ. Συλλόγου Π.Ε. Θεσ/νίκης,

Πέτρος Σπυρόπουλος,ηθοποιός,

Γιάννης Στεφανάκις, ζωγράφος,

Λώρα Στεφάνου, ιδιωτική υπάλληλος

Μιχάλης Τιτόπουλος, ηθοποιός,

Κώστας Τορπουζίδης, δικηγόρος Θεσσαλονίκης,

Γιωργής Τσαμπουράκης,ηθοποιός

Ματθαίος Τσιμιτάκης, ανθρωπολόγος,

Γιώργος Φαράκλας, μουσικολόγος,

Δημήτρης Φραγκιόγλου, ηθοποιός,

Ιάσωνας Χανδρινός, ιστορικός, υποψήφιος διδάκτορας Πανεπιστημίου Αθηνών

Χριστίνα Χαρέμη, Ζωγράφος

Νίκος Χριστοφής, ιστορικός, υποψήφιος διδάκτορας πανεπιστημίου Λέυντεν

Μανταλίνα Ψωμά, ζωγράφος

Read Full Post »


Ο γνωστός κωλοτούμπας Καρατζαφέρης, με το ακροδεξιό κόμμα του ΛΑΟΣ, πολιτική πατσαβούρα για ψεκάστε τα κοινωνικά κινήματα με ακραία καταστολή, σκουπίστε εργασιακά δικαιώματα και κοινωνικές ελευθερίες και τελειώσατε την κοινωνία με τα Μνημόνια της Ε.Ε.. του ΔΝΤ, των Ελλήνων καπιταλιστών και των τοκογλύφων, επιχειρεί να επανακάμψει! Η μαύρη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ διαλύει την κοινωνία και οδηγεί στην απόγνωση τον κόσμο της εργασίας, αλλά πλέον το πολιτικό κόστος τεμαχίζει το ΠΑΣΟΚ και γκρεμίζει τα ποσοστά του ΛΑΟΣ. Όσο και αν ο Θεοδωράκης, ο Πρετεντέρης και τα άλλα παιδιά του Mega μοχθούν να φτιάξουν το προσωπείο του ΛΑΟΣ και να τους νομιμοποιήσουν στη μέση συνείδηση, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και οι νέοι κυνηγούν τους ακροδεξιούς πολιτευτές όπου βρεθούν και όπου σταθούν!    

Η υπόθεση με τους ακροδεξιούς υποψήφιους αξιωματικούς στην Σχολή Ευελπίδων αποκάλυψε το μίσος, την αντίδραση και τη βαρβαρότητα της «εθνικόφρονας παράταξης», ενώ ο Παπουτσής «πήρε την μπουκιά από το στόμα» του Μπουμπούκου, εξυπηρετώντας αυτός το αίτημα των εφοπλιστών για Ένοπλους Μπράβους στα πλοία τους. Παράλληλα, άλλα κομματικά μορφώματα της Λαϊκής Δεξιάς εισπράττουν την αγανάκτηση που προκαλεί η ακραία ταξική πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση Παπαδήμου, στην οποία το ΛΑΟΣ συγκυβερνά.

Ο Καρατζαφέρης λοιπόν επιχειρεί να ξεφύγει από τη δύσκολη θέση παίζοντας το χαρτί του εθνικισμού! Απείλησε πως θα αποχωρήσει από την κυβέρνηση συνεργασίας σε περίπτωση συμφωνίας για το όνομα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας, με παράγωγο του όρου «Μακεδονία», ενόψει και της επίσκεψης του αντιπρόεδρου των ΗΠΑ, Τζον Μπάιντεν στην Αθήνα. «Θα προτείνω δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο ελληνικός λαός για αυτό το μεγάλο εθνικό θέμα», είπε ο Γιώργος Καρατζαφέρης σε συνέντευξή του στο «Ράδιο 9» και πρόσθεσε: «Σε διαφορετική περίπτωση, δεν θα ξεφύγω από τις καταστατικές εντολές του κόμματός μου και δε νομίζω ότι βουλευτής της Μακεδονίας μπορεί να ξεφύγει από τα νόμιμα».

Για μια ακόμη φορά ο Καρατζαφέρης και το άθλιο τσούρμο χουντικών, νεοφασιστών και νεοναζιστών, χαφιέδων της ΕΥΠ και ανθρώπων του κεφαλαίου που σέρνει μαζί του αποδεικνύονται πλασιέ του εθνικισμού, του ρατσισμού και της πολεμοκαπηλείας. Τα ιδανικά τσιράκια των ΗΠΑ και της Ε.Ε., αυτοί που ψήφισαν κάθε ιμπεριαλιστική επέμβαση του ΝΑΤΟ, που εκπροσωπούν συγκεκριμένες πολεμικές βιομηχανίες, την άθλια πραγμάτεια των οποίων πλασάρουν για να εξασφαλίσουν τις νέες παραγγελίες του ελληνικού στρατού, παρουσιάζονται ως υπερασπιστές των «εθνικών δικαίων» για να σώσουν το πολιτικό τους τομάρι. Το ΛΑΟΣ έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης σε αυτή την 22χρονη πορεία έντασης, εκβιασμών, οικονομικών πολέμων που άσκησαν οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Το αστικό σύστημα εξουσίας προσπάθησε να εκπροσωπήσει τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα της «Ισχυρής Ελλάδας» που αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει τα Βαλκάνια ως Ζωτικό της Χώρο, διεκδικώντας ταυτόχρονα την «εθνική ενότητα», την υποταγή δηλαδή των εργαζομένων επισείοντας τον κίνδυνο «οι Γυφτοσκοπιανοί θα μας πάρουν τη Μακεδονία μας».  

Και τώρα το αστικό σύστημα εξουσίας θέλοντας να αποπροσανατολίσει από το Πραξικόπημα των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και την ακραία αντεργατική-αντικοινωνική πολιτική που εφαρμόζει, πρωτοστατούντος του ΛΑΟΣ θα απαιτήσει ξανά «εθνική ενότητα» προβάλλοντας «εθνικούς κινδύνους». Θέλουν ενότητα εργοδοτών και εργαζομένων, απευθύνονται στους εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας που ταυτόχρονα απαιτούν να δουλεύουν 5ωρο και με 40% μείωση των αποδοχών, προχωρώντας σε απολύσεις. Στους εργαζόμενους του εργοστάσιου της «Γερολυμάτος Cosmetics» που καλούνται να πηγαίνουν στην εργασία τους μόνο μία φορά την εβδομάδα (!), υπαγόμενοι σε καθεστώς διαλείπουσας απασχόλησης. Στους εκατοντάδες χιλιάδες άνεργους, στους χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους που θα μπουν στην εφεδρεία=απόλυση, στους μισθωτούς-συνατξιούχους που πετσόκοψαν τα εισοδήματα και έγδαραν με φόρους.

Τους Απαντάμε: Δεν Συναινούμε στον εθνικισμό Δεν Πληρώνουμε την Κρίση τους Δεν Πολεμάμε για τα συμφέροντά τους Αναγνωρίζουμε το δικαίωμα σε κάθε λαό να ονομάζεται όπως επιθυμεί. Ανατροπή της μαύρης συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ-Ε.Ε.-ΔΝΤ-Εργοδοτών.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ
ΤΗΛ. ΕΠΙΚ. 6932955437  diktiospartakos.blogspot.com

Read Full Post »

Μερικές -σκόρπιες- σκέψεις για την χθεσινή απεργία και την αριστερά


Η φωτογραφία δεν είναι από τη χθεσινή άμαζη πορεία, αλλά από παλιότερη, όπου η συμμετοχή των εργατών ήταν μεγαλύτερη.

Γιατί ο κόσμος δεν πολυπήγε στην χθεσινή πορεία; Η κατάσταση άλλωστε έχει γίνει ακόμα χειρότερη, με ακόμα περισσότερο κόσμο να φτωχαίνει μέχρι αηδίας, να φοβάται μήπως χάνει τη δουλειά του αν δεν την έχει χάσει ήδη, να ζει με μισθούς πείνας, να βλέπει τους κυβερνώντες να κάνουν κουρελόχαρτο ακόμα και τους ίδιους τους νόμους και το σύνταγμα τους με πραξικοπηματικό τρόπο, να “κυβερνοποιούν” ακόμα και τους ακροδεξιούς του ΛΑΟΣ, να χαρίζουν δισεκατομμύρια στις τράπεζες, να ρίχνουν τους μισθούς και τις συντάξεις σε επίπεδα εξαθλίωσης, κτλ, κτλ, κτλ.

Παρόλα αυτά η συμμετοχή ήταν (αναμενόμενα) χαμηλή στην πορεία. Το κίνημα εμφανίζεται “βραχυκυκλωμένο” – ειδικά μετά και την πραξικοπηματική καθαίρεση του ΓΑΠ για να βάλουν στη θέση του έναν τραπεζίτη, που μάλιστα την παρουσίασαν με τέτοιο τρόπο ώστε να πείσουν κάποιον κόσμο ότι “τώρα μπορεί και κάτι να αλλάξει” (το ότι το κατάφεραν αυτό δείχνει βέβαια και το πόσο πίσω είμαστε ακομα, καθώς η εφαρμοζόμενη πολιτική είναι άνω από πρόσωπα, αλλά ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο, η τοποθέτηση ενός τραπεζίτη θα έπρεπε από μόνη της να σημαίνει για τον κόσμο ότι πάνε για ακόμα μεγαλύτερες επιδρομές):

Ο “Πιτσιρίκος” γράφει ότι τάχα φταίει το ότι φταίει η ηγεσία του κινήματος, από την Παπαρήγα μέχρι τον Παναγόπουλο της ΓΣΕΕ (τους οποίους μάλιστα τσουβαλιάζει βάζοντας τους στο ίδιο σακί – ήμαρτον). Πράγματι βέβαια η αριστερά δεν είναι στο ύψος των περιστάσεων, και αυτό αποτελεί σημαντικό παράγοντα.

Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον κόσμο να κατέβει μαζικά σε προηγούμενες πορείες, άρα δεν είναι μόνο αυτό. Θα πούμε και για την αριστερά στη συνέχεια, αλλά πριν το κάνουμε αυτό, θα πρέπει να πούμε κάτι ακόμα πιο σημαντικό:

Ότι αντί να κρυβόμαστε πίσω από την ανεπάρκεια της αριστεράς για να καλύψουμε τη δική μας ανεπάρκεια, θα πρέπει να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του.

Όταν ο κόσμος άρχισε να κινητοποιείται πιο μαζικά, πίστευε ότι με μερικές πορείες, συνθήματα, άντε και μερικές συγκρούσεις έστω με τα ΜΑΤ η κυβέρνηση θα υποχωρούσε. Όμως, όπως ξανά και ξανά λέμε, αυτός είναι ένας αγώνας “μέχρι τέλους” – γι’ αυτό και θα είναι πολύ σκληρός, και θα έχει πολλούς γύρους-χρονική διάρκεια.

Αυτό σημαίνει ότι απαιτείται ένας ανώτερος τύπος στράτευσης του λαού στον αγώνα. Όπως η άρχουσα τάξη έχει στρατευτεί μέχρι τέλους και δεν υπολογίζει ούτε απώλειες, ούτε εξαθλιώσεις, ούτε αυτοκτονίες, ούτε λιποθυμίες παιδιών από πείνα, ούτε φτώχεια, ούτε τίποτα άλλο, έτσι και ο λαός θα πρέπει να το πάρει απόφαση ότι ΔΕΝ αρκούν μερικές απλές πορείες. Η ίδια η άρχουσα τάξη μιλά ανοιχτά για φτώχεια, για χούντες, για πολέμους, και παρότι τα παρουσιάζει εννοείται τρομολαγνικά, είναι γεγονός ότι εκεί μας οδηγούν.

Άρα, ήρθε η ώρα που ο καθένας θα πρέπει να διαλέξει στρατόπεδο. Και αν το στρατόπεδο της αριστεράς δεν είναι 100% έτοιμο, και έχει ελλείψεις και λάθη, ας δει ο καθένας πως μπορεί να τα βελτιώσει-ξεπεράσει, αντί απλά να τα επισημαίνει και να δικαιολογεί τη δική του απραξία-παθητικότητα χρησιμοποιώντας τα ως άλλοθι. Μόνο τότε άλλωστε η αριστερά θα ανθίσει – όταν οι μάζες εμπλακούν ενεργά στη μάχη εναντίον της βαρβαρότητας. Η αριστερά δεν τροφοδοτεί απλά τον κόσμο, αλλά τροφοδοτείται και από αυτόν.

Εδώ ένα απόσπασμα από ένα κείμενο που βρήκαμε στην “Ελληνοφρένεια”:

«Θέλω να με πείσει η Αριστερά, να την ψηφίσω. Δεν με πείθει. Θέλω να προσπαθήσει να με πείσει. Εγώ είμαι έτοιμος να την ακούσω, αλλά…», μου έλεγε φίλος, χτες το πρωί, με ελαφριά δόση απόγνωσης. Δεν του απάντησα, γιατί βιαζόμουνα.

Αλλά αν του απαντούσα, θα του έλεγα περίπου τα εξής: Δεν φτάνει να θες να πειστείς, από κάποιον, αλλά να είσαι και έτοιμος να πειστείς. Να έχεις ανοιχτά αυτιά, μάτια, και νου, να ακούσεις αυτά που σου λένε, χωρίς την τσίχλα στο μυαλό. 
[...]
Θα του πρόσθετα, ότι μάλλον, ΔΕ θέλει να πειστεί. Γιατί απλά αυτό που θέλει, δεν είναι να αλλάξει κάτι, στα σοβαρά, αλλά να βολευτεί με κάτι, όπως όπως. Γιατί έτσι μεγάλωσε, με τα ΠΑΣΟΚ και τις ΝΔ, κυνηγώντας συνέχεια το δικό του προσωπικό, ατομικό βόλεμα, την εύκολη λύση, την αρπαχτή χρημάτων, σκέψεων και ιδεών.

Θα του συμπλήρωνα, με ελαφρώς ελιτίστικη διάθεση, ότι στην συνεπή, μαχητική Αριστερά, έρχεται κάποιος που θέλει, και όχι που κάποιος που παρακαλεί να τον κάνουν να θέλει…

Η επίθεση της άρχουσας τάξης, με τα τρισεκατομμύρια που ζητούν οι τραπεζίτες και τις όσο το δυνατόν πιο “κινεζοποιημένες” συνθήκες εργασίας που ζητούν και προωθούν οι βιομήχανοι, οδηγεί πολλούς από εμάς σε πλήρη εξόντωση (θάνατο), ή εξαθλίωση και φτώχεια. Απέναντι σε αυτό,χρειάζονται εργάτες συνειδητοποιημένοι, που να ξέρουν ότι θα αντιμετωπίσουν φτώχεια, ξύλο και καταστολή από το κράτος, εργοδοτική τρομοκρατία, και θα χρειαστεί να κινητοποιηθούν, είτε με πορείες, είτε με λαϊκές συνελεύσεις, είτε με εκδηλώσεις, είτε με το να μιλήσει αντί να το το βουλώσει όταν βλέπει αδικίες, είτε σε τελική-τελική ανάλυση με το να πάρει τα όπλα, κτλ, κτλ, κτλ. Η αριστερά έχει έναν ρόλο να παίξει στο “να πείσει τους εργάτες”, αλλά αυτό δεν απαλλάσσει κανέναν από την ευθύνη του να διαλέξει στρατόπεδο και να πολεμήσει για αυτό. Και να πολεμήσει μέχρι τέλους – όχι να τρομάξει, να απελπιστεί και να το βάλει στα πόδια με σκυμμένο το κεφάλι στην πρώτη δυσκολία. Μπορεί να το κάνει αυτό ο σημερινός εργάτης;

Δείτε και αυτά τα -σύντομα- βιντεάκια:
Ο Ρόκι έχει αρχίσει να παρακμάζει, το έχει ρίξει (στο “Ρόκι ΙΙΙ”) στις διαφημίσεις και στο σταριλίκι, στον υπερκαταναλωτισμό, κτλ. Και όταν έρχεται η ώρα να αντιμετωπίσει έναν αντίπαλο που είναι όντως ικανός, είναι εντελώς εκτός φόρμας, και -κυρίως- δεν έχει το περιβόητο “βλέμμα του τίγρη” (“eye of the tiger”) που ήταν το χαρακτηριστικό του στο παρελθόν. Και θα πρέπει και τη φόρμα του να ξαναβρεί, και το “βλέμμα του τίγρη”…Μην προσπεράσετε τα βιντεάκια – έχουν κάτι να πουν, και σίγουρα έχουν κάτι καλύτερο να πουν από αναλύσεις του στιλ “ο κόσμος είναι χαζός”, “η αριστερά είναι άχρηστη”, “είμαστε αδύναμοι και δεν έχει νόημα να προσπαθούμε” και άλλα τέτοιες αναλύσεις που κυκλοφορούν κατά κόρον:

Και αφού είδαμε μέχρι και τον Ρόκι, ήρθε η ώρα για τις ευθύνες της αριστεράς, που βέβαια δε μπορούν εύκολα να συνοψιστούν σε ένα μόνο άρθρο, και ειδικά από τη στιγμή που δεν έχω και πολύ χρόνο στη διάθεση μου.

Το βασικό πάντως ζήτημα που μπαίνει είναι το κατά πόσο η αριστερά απλά θα γκρινιάζει και θα διαμαρτύρεται, ή αν θα οργανώσει ένα σχέδιο για να αναλάβει την εξουσία, περιγράφοντας στον κόσμο “την επόμενη μέρα μετά από το ευρώ”. Ο κόσμος το βλέπει ότι τον ρημάζουν, αλλά όσο δεν έχει ένα σαφές και αξιόπιστο σχέδιο για το πώς θα οργανωθούν τα πράγματα αν παρακούσει τους αφεντάδες του, δε θα αποτολμά να τους παρακούσει. Πόσο μάλλον να συμμετέχει σε 24ωρες απεργίες χωρίς καν όραμα και συγκεκριμένο στόχο για το μέλλον.

Άσε που ένα από τα λάθη μεγάλου κομματιού της αριστεράς, είναι πως δε στήριξε τα προηγούμενα χρόνια όσο θα έπρεπε τη δημιουργικότητα, αλλά «έκλεισε το μάτι» σε μια “υπαλληλίστικη” νοοτροπία που έχει αναπτυχθεί σε τεράστιο βαθμό από το “ελληνικό” μοντέλο του καπιταλισμού, και διαπλάθει ανθρώπους χωρίς κριτική σκέψη, χωρίς πρωτοβουλία και χωρίς να θέλουν/μπορούν να αναλάβουν ευθύνες και ρίσκα.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μάθει “να σκέφτονται μόνοι τους”, και άρα όχι απλά θέλουν, αλλά…”χρειάζονται”(!) σε τεράστιο βαθμό την άρχουσα τάξη, τον εργοδότη ή κάποιον τέλος πάντων, προκειμένου να τους λέει τι να κάνουν. Αφού μόνοι τους “δεν” ( ; ) μπορούν, νοιώθουν εξαρτημένοι από κάποιον άλλο που τους δίνει τις διαταγές και αυτοί απλά τις εκτελούν. Τώρα που αυτός που έδινε τις διαταγές τους διατάζει να πέσουν από το γκρεμό, καταλαβαίνουν σιγά-σιγά ότι αυτές οι διαταγές δεν είναι προς το συμφέρον τους, αλλά δεν έχουν εξασκήσει επαρκώς το μυαλό και τη σκέψη τους, ώστε να μπορέσουν να αντιπαλέψουν την κατάσταση και τους δυνάστες τους.

Και βέβαια, πέρα από όλα αυτά, υπάρχουν και βασικά ζητήματα προς απάντηση όπως για παράδειγμα το πως θα αντιμετωπίσει η αριστερά το θέμα της ανεργίας. Θα αναπτύξει πχ τη γεωργία; Τη βιομηχανία; Την πληροφορική; Θα δημιουργηθούν συνεταιριστικές επιχειρήσεις και δίκτυα διανομής; Τι θα γίνει με το πετρέλαιο (εμείς έχουμε εδώ και χρόνια πει ότι όλη η Δύση οδηγείται προς μια πετρελαϊκή κρίση α λα 1973, όχι μόνο η Ελλάδα, και άρα είναι επιτακτική ανάγκη το να δούμε τι μπορεί να γίνει όταν το πετρέλαιο δεν θα είναι τόσο προσιτό όσο είναι τώρα. Και αυτό ισχύει όχι μόνο αν βγούμε από το ευρώ, όπως πολλοί νομίζουν, αλλά και αν μείνουμε στο ευρώ); Επίσης, ας μην πέφτουμε στην παγίδα του να τα ανάγουμε όλα στο δίπολο “ευρώ ή δραχμή”, διότι πχ άσχετα με το πιο νόμισμα έχουμε, η παραγωγική βάση διαρκώς μειώνεται, καθώς οι βιομήχανοι μεταφέρουν τις επιχειρήσεις τους στη Βουλγαρία, την Αλβανία, τη Ρουμανία, κτλ. Κάποια από αυτά τα εργοστάσια έφυγαν, και δε θα ξαναγυρίσουν, ασχέτως νομίσματος.

Γενικώς υπάρχουν ένα σωρό αναπάντητα (ή μη επαρκώς απαντημένα) ερωτήματα που όσο δεν απαντιούνται, η άρχουσα τάξη θα μπορεί να τρομοκρατεί τον κόσμο. Και επίσης, η αριστερά πάσχει και σε έναν άλλο κρίσιμο τομέα: Στον τομέα της αλληλεγγύης. Ειδικά σε μια κρίσιμη στιγμή όπως αυτή, θα πρέπει να οργανώσει τον κόσμο, να δημιουργηθούν δίκτυα αλληλοβοήθειας, ώστε ο κόσμος να ξέρει ότι θα έχει κάποιον δίπλα του στις δύσκολες στιγμές, αλλιώς θα αισθάνεται μόνος, και άρα αδύναμος. Έχουν γίνει βήματα βέβαια, με συνελεύσεις γειτονιάς, επιτροπές για τα χαράτσια, κτλ. Και νομίζω ότι σε τέτοιες στιγμές είναι που ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι, καθώς πολλοί απλά θα αποχωρήσουν από τις τάξεις της αριστεράς και θα έρθουν άλλοι, με όρεξη και ικανότητες να προχωρήσουν τα πράγματα, βγαλμένοι μέσα από τους αγώνες του ίδιου του λαού.

Σε ότι αφορά τις ευθύνες των οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων της αριστεράς στη συγκυρία, ας δούμε καταρχήν το #1 θέμα των ημερών, δηλαδή τη δημιουργία ενός “ενιαίου μετώπου δράσης”. Την πρόταση αυτή κυρίως την κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, και την αρνείται το ΚΚΕ. Δεν έχουν κι άδικο οι κουκουέδες – πώς να συμμαχήσεις με τους “ευρωλιγούρηδες” που υπάρχουν στο ΣΥΡΙΖΑ; Αφού στην πραγματικότητα κοροϊδεύουν τον κόσμο, και ίσως και τους ίδιους τους τους εαυτούς, ότι από τη μία θέλουν την ευρωζώνη, αλλά από την άλλη δε θέλουν την επιστροφή στο μεσαίωνα που η ευρωζώνη ζητάει για χατίρι των τραπεζιτών και των βιομηχάνων που την ελέγχουν (ειδικά οι Γερμανοί και οι Γάλλοι). Αν και όταν οι ΣΥΡΙΖΑίοι διαλέξουν ξεκάθαρα μια πλευρά, αντί να ακροβατούν ανάμεσα σε δύο βάρκες (ο Τσίπρας μάλιστα μέχρι και συνέντευξη στο ημιφασιστικό olympia.gr έδωσε, κάνει ανοίγματα προς την Εκκλησία, κτλ, δηλαδή πατάει ανάμεσα…σε τρεις βάρκες!), τότε τα ξαναλέμε.

Από την άλλη, το ΚΚΕ πάσχει από άλλα προβλήματα, καθώς απορρίπτει…τους πάντες. Και άντε να δεχτούμε ότι είναι όλοι οπορτουνιστές. Είναι ανάγκη να τους ρίχνει λάσπη, όπως έγινε πρόσφατα με το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ; (Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε ανυπόγραφο άρθρο, στο οποίο κατηγορεί το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ ότι επιτέθηκε στους κουκουέδες, ενώ υπάρχει έως και βίντεο που διαψεύδει αυτούς τους ισχυρισμούς). Είναι αυτό κομμουνιστική ή αντικομμουνιστική συμπεριφορά; Και το χειρότερο είναι πως μερικοί θα κουκουέδες θα απαντήσουν ότι το ΚΚΕ δεν έχει αντικομμουνιστικές συμπεριφορές, με το ίδιο πείσμα που οι φανατικοί χριστιανοί πιστεύουν ότι ο Πάπας έχει το αλάθητο και δεν κάνει ποτέ λάθος. Και αν από το Βατικανό δεν περιμένουμε και τίποτα παραπάνω (δεν ισχυρίζονται ότι είναι μαρξιστές ή κομμουνιστές ή οτιδήποτε τέτοιο), το να βλέπεις αυτή την κατάντια από το ΚΚΕ είναι θλιβερό. Αυτή μάλιστα η νοοτροπία με την οποία γαλουχούνται τα μέλη του ΚΚΕ τελικά στρέφει τον κόσμο εναντίον τους – πχ δείτε εδώ ανακοίνωση του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, όπου του βρίζει. Μερικά επιχειρήματα δεν μου φαίνονται και σωστά, ωστόσο έχουν δίκιο στο ότι οι άνθρωποι αυτοί παλεύουν, τρώνε ξύλο, και ακόμα και αν είναι οπορτουνιστές που παλεύουν με λάθος τρόπο και για λάθος σκοπό, είναι εγκληματικό να χρεώνονται με ψεύτικες επιθέσεις, μόνο και μόνο για να χτιστούν νέα τείχη ανάμεσα στον κόσμο του ΚΚΕ και τους υπόλοιπους.

Σήμερα μαθαίνω ότι στην πορεία της Αθήνας το ΚΚΕ είχε παραπάνω κόσμο από την πορεία της ΓΣΕΕ. Λογικό, καθώς ο κόσμος του ΚΚΕ είναι εργάτες, και μάλιστα πεισμένοι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, οπότε έρχονται πάντα στις κινητοποιήσει, βρέξει-χιονίσει (σε αντίθεση με τους υπόλοιπους, που όπως φάνηκε και σήμερα, δεν είναι και τόσο πεισμένοι). Από την άλλη όμως, όσο αναζητούν μανιωδώς τρόπους να μη συμμαχούν με κανέναν (διότι περί αυτού πρόκειται), τόσο θα βρίσκουν τέτοιους τρόπους, έστω και με προβοκάτσιες όπως το δημοσίευμα για το ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Ο απομονωτισμός θα συνεχίζεται, και έτσι πάντα οι προφητείες τους ότι οι συσχετισμοί δεν είναι υπέρ μας πάντα θα επιβεβαιώνονται, μιας και…αν δε θέλεις να νικήσεις, πάντα θα χάνεις. Όσοι στο ΚΚΕ θέλουν να νικήσουν, ας σκεφτούν να θα νικήσουν με προβοκάτσιες εναντίον του ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ, ή με τακτικές πάσης θυσίας απομονωτισμού, και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους, για τη διαμόρφωση της γραμμής τους στο μέλλον.

Όσο για το ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όσο η κάθε οργάνωση βάζει πρώτα το μαγαζί της, τότε προκοπή δε θα δούμε. Δεν είναι τυχαίο που ακόμα δεν υπάρχει καν μια εφημερίδα που να λέει τις απόψεις του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μιας και για να φτιαχτεί κάτι τέτοιο, θα πρέπει να βρουν τρόπο οι συνιστώσες να συνυπάρχουν όλες μαζί κάτω από μία “στέγη”. Τέλος πάντων, βλέπω ότι υπάρχει διάθεση, και μπαίνει κόσμος στο εγχείρημα, αλλά ακόμα έχει δρόμο μπροστά του. Είχα σκοπό να γράψω κι άλλα, αλλά έτυχε να πέσει στην αντίληψη μου και κάτι ακόμα πριν από λίγο, που μου φάνηκε “για γέλια και για κλάματα”. Θα κλείσω λοιπόν με αυτό, καθώς είναι χαρακτηριστικό δείγμα μιας παλιότερης νοοτροπίας, που πιστεύω -και ελπίζω- ότι σιγά σιγά εξαφανίζεται (αλλά μετά βλέπω κάτι τέτοια δημοσιεύματα και…προσγειώνομαι ανώμαλα). Πρόκειται για ανακοίνωση του ΝΑΡ, μιας οργάνωσης του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για τη σημερινή απεργία, την οποία χαρακτηρίζει…”μαζική”, και όχι απλά δεν προβληματίζεται ή αναλύει την πτώση της συμμετοχής του κόσμου, αλλά…ούτε καν την αναφέρει! Αν κάποιος δηλαδή διαβάσει μόνο αυτή την ανακοίνωση, θα νομίζει ότι η συμμετοχή του κόσμου ήταν…μεγάλη. Αυτές οι κωμικοτραγικές ανακοινώσεις, όπου όλες οι κινητοποιήσεις χαιρετίζονται αυτομάτως ως “πετυχημένες”, απλά για να βαυκαλιζόμαστε, πρέπει να πάρουν τέλος. Όπως και πολλά άλλα βέβαια. Αλλά μόνο του δεν διορθώνεται τίποτα – και ήρθε η ώρα για όλους να αναλάβουν τις ευθύνες τους.

Read Full Post »

Μήνυμα των απεργών της “Ελληνικής Χαλυβουργίας” στον εργαζόμενο λαό

ΨΗΦΙΣΜΑ
Προς την εργατική τάξη, Τον εργαζόμενο λαό.
Συνάδελφοι
Διαδώστε το μύνημά μας: Οι χαλυβουργοί δεν λυγίζουν!
Στην πύλη της Χαλυβουργίας γράφουμε όλοι μαζί μια ακόμη σελίδα στο μεγάλο βιβλίο των αγώνων του λαού μας.
Σωματεία, άνεργοι, φτωχός λαός, φοιτητές, μαθητές, μας δίνετε υλική βοήθεια από το υστέρημά σας, από το μισθό που δεν έχετε, από το επίδομα ανεργίας που δεν φτάνει. Μας δίνετε δύναμη και πείσμα!
Κλείσαμε μήνα σε απεργία σκληρή και συνεχίζουμε.
Σπάσαμε την σιωπή, αποδείξαμε ότι οι εργάτες έχουμε μεγάλη δύναμη. Οι βιομήχανοι ανησυχούν, ο βιομήχανος  Μάνεσης αν και τρομοκρατημένος, δεν είναι μόνος του. Τον στηρίζουν γιατί έχει το ρόλο του λαγού.

Αν τα μέτρα περάσουν στην χαλυβουργία, ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες για να μην αφήσουν τίποτα όρθιο. Αν εδώ σπάσουν τα μούτρα τους, τίποτα δεν θα είναι ίδιο και για τα υπόλοιπα εργοστάσια.
Μην ακούτε τα ψέμματα των βιομηχάνων και των ανθρώπων τους. Δεν θα δουλεύουν αυτοί, για ψίχουλα στα εργοστάσια. Αυτοί πληρώνονται καλά για τη βρώμικη δουλειά τους.
Αφού οι «επισκέψεις» στα σπίτια, οι «επιστολές», η τρομοκρατία με τα εξώδικα, έπεσαν στο κενό, τώρα βάζουν το Υπουργείο Εργασίας να μας «συμβουλεύει»: «Δεχθείτε τους όρους του Μάνεση, διαφορετικά θα βρεθείτε όλοι στο ταμείο ανεργίας». Μας απειλούν με 180 ακόμα απολύσεις!
Κύριοι βιομήχανοι, είστε βαθιά νυχτωμένοι. Την τελευταία μας λέξη δεν την είπαμε ακόμα! Είμαστε μια γροθιά. Έτοιμοι, για την πιο σκληρή ταξική αναμέτρηση!
Δεν γυρνάμε στη φωτιά και το σίδερο για 500 ευρώ. Να γυρίσουν πίσω οι 34 απολυμένοι συνάδελφοί μας.
Ο αγώνας μας, αφορά όλους τους εργαζόμενους. Οι τελευταίες εξελίξεις είναι αποκάλυψη. Οι βιομήχανοι αξιοποιούν τους νόμους της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – Καρατζαφέρη.
Επιβάλλουν την εκ περιτροπής εργασία, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, μειώσεις μισθών στα 450 – 500 ευρώ.
Όπου οι εργάτες υποχώρησαν η επίθεση της εργοδοσίας γιγαντώθηκε. Ακολούθησαν απολύσεις, εντατικοποίηση της εργασίας, μέχρι και κλείσιμο των επιχειρήσεων, με τους εργάτες απλήρωτους για πολλούς μήνες.
Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα, όλοι έχουμε πείρα. Οι βιομήχανοι μας κλείνουν τα σπίτια και όχι ο αγώνας μας για δουλειά. Το ψωμί μας το υπερασπίζουμε με αγώνα όχι με παρακάλια.
Συνάδελφοι εργάτες, τα μέτρα γενικεύονται, δεν είναι μόνο οι χαλυβουργοί στο στόχο, είμαστε όλοι.
Ήρθε η ώρα ο αγώνας σαν φωτιά να ανάψει στα εργοστάσια. Τώρα η συμμετοχή σας στον αγώνα δεν είναι ζήτημα αλληλεγγύης είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για όλη την εργατική τάξη.
Παραμερίστε τους ανθρώπους των βιομηχάνων, μην τους φοβάστε, είναι ανίσχυροι όταν οι εργάτες πάρουν απόφαση.
Κάντε γενική συνέλευση, ελάτε σε επαφή μαζί μας, αποφασίστε απεργία. Είναι η ώρα οι βιομήχανοι να πάρουν ένα καθαρό μύνημα που μόνο ο αγώνας των εργατών στα εργοστάσια μπορεί να δώσει.
Όλοι στον αγώνα. Η νίκη θα είναι δική μας.
Η γενική συνέλευση των εργατών της Ελληνικής Χαλυβουργίας
Ασπρόπυργος  30/11/2011

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 378 other followers